Οι αποκριές οδεύουν στην κορύφωση τους. Η Κοζάνη μητέρα των αποκριών της Δυτικής Μακεδονίας, ψάχνει να βρει τους ρυθμούς των προηγούμενων χρόνων και με τον κόσμο να μονολογεί, κάθε πέρσι και καλλίτερα. Οι υπαίθριες παραδοσιακές ψησταριές, μάταια σκορπίζουν τις τσίκνες στους δρόμους, προκαλώντας την όρεξη των περαστικών. Οι μουσικές μπάντες με τα παραδοσιακά πνευστά, γυροφέρνουν από μπαράκι σε καφέ, μπας και σταυρώσουν κανένα φιλοδώρημα. Οι εποχές, όπου το κάθε καφέ είχε τη δική του πάντα και τα πατώματα να μη φαίνονται από τις χαρτοπετσέτες, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ελάχιστοι είναι αυτοί που προσπαθούν να προσποιηθούν πως γλεντάνε. Οι πολυπληθείς παρέες και αυτές λειψές. Μουσικές δυνατές με ανόρεχτους πελάτες να παρακολουθούν αποσβολωμένοι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των οργανοπαικτών να τους «ξεσηκώσουν». Όλοι μοιάζουν να προσπαθούν να μηρυκάσουν, τα μέτρα των μνημονίων, μπας και καταφέρουν να τα χωνέψουν.
Οι φετινές εκδηλώσεις από το Δήμο, φτωχές και περιορισμένες στα «άκρως απαραίτητα», όπως επιτάσσουν οι σύγχρονοι καιροί της κρίσης. Μικρή και στα ίδια πλαίσια και η συμβολή της Περιφέρειας. Οι ελάχιστοι χορηγοί προσπαθούν να καταγράψουν και αυτοί την παρουσία τους, με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Οι φετινές αποκριάτικες εκδηλώσεις, μοιάζουν με τις προηγούμενες, μόνο ως προς τον τρόπο που οι επίσημοι φορείς τις οργανώνουν. Κατά τʼ άλλα λείπει η ζωντάνια, το ξεφάντωμα, η μαζική παρουσία των ανθρώπων, λείπει δηλαδή η ψυχή των αποκριών. Λείπει η διάθεση των ανθρώπων.
Τα μνημόνια όχι μόνο άγγιξαν τη ζωή μας, αλλά άλλαξαν και τις συνήθειες της. Οι άνθρωποι αναζητούν νέους τρόπους έκφρασης, σε τούτες τις παραδοσιακές εορταστικές εκδηλώσεις. Αδυνατούν να παρακολουθήσουν πια τους ρυθμούς, που επέβαλαν οι εποχές των παχιών αγελάδων. Ρυθμούς που η εμπορευματοποίηση, τους κατέστησε και πιο πολυδάπανους. Οι φανοί, οι παραδοσιακές εστίες, γύρω από τις οποίες μαζεύονται τούτες τις μέρες οι γείτονες, άρχισαν να ανακαλύπτουν και πάλι την παράδοση. Οι νοικοκυρές με τις πίτες, τους κεφτέδες και άλλα παραδοσιακά εδέσματα που φτιάχνουν στα σπίτια τους, τα φέρνουν στον οντά του φανού, για να τσικνίσουν, να χωρατέψουν και γιατί όχι να χορέψουν όλοι μαζί, απλά και χωρίς πολλά, πολλά έξοδα.
Οι μόνοι που φαίνεται δεν άλλαξαν τις αποκριάτικες συνήθειες τους, είναι τα πολιτικά «πρόσωπα». Περιχαρείς περιφέρονται από χορό εις χορό για να επιδείξουν και τις χορευτικές, πέρα και από τις πολιτικές, κωλοτούμπες τους. Ανερυθρίαστα πιάνουν τα χέρια των κοινωνικών τους θυμάτων, σφιχτά, για να επιδείξουν τους «σταθερούς δεσμούς» τους. Σαν από άλλο κόσμο, μοιράζουν δεξιά και αριστερά χαμόγελα και αστειάκια, εκβιάζοντας για ακόμη μια φορά ένα χαμόγελο, μια συγκατάβαση τους. Στα παγωμένα πρόσωπα των συμπολιτών τους, με βία σχηματίζονται κάποια αδιόρατα πικρά μειδιάματα.
Μοιάζουν σαν από ζόρι να κρατάνε την οργή τους, μέρες που είναι…
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.19388
Οι φετινές εκδηλώσεις από το Δήμο, φτωχές και περιορισμένες στα «άκρως απαραίτητα», όπως επιτάσσουν οι σύγχρονοι καιροί της κρίσης. Μικρή και στα ίδια πλαίσια και η συμβολή της Περιφέρειας. Οι ελάχιστοι χορηγοί προσπαθούν να καταγράψουν και αυτοί την παρουσία τους, με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Οι φετινές αποκριάτικες εκδηλώσεις, μοιάζουν με τις προηγούμενες, μόνο ως προς τον τρόπο που οι επίσημοι φορείς τις οργανώνουν. Κατά τʼ άλλα λείπει η ζωντάνια, το ξεφάντωμα, η μαζική παρουσία των ανθρώπων, λείπει δηλαδή η ψυχή των αποκριών. Λείπει η διάθεση των ανθρώπων.
Τα μνημόνια όχι μόνο άγγιξαν τη ζωή μας, αλλά άλλαξαν και τις συνήθειες της. Οι άνθρωποι αναζητούν νέους τρόπους έκφρασης, σε τούτες τις παραδοσιακές εορταστικές εκδηλώσεις. Αδυνατούν να παρακολουθήσουν πια τους ρυθμούς, που επέβαλαν οι εποχές των παχιών αγελάδων. Ρυθμούς που η εμπορευματοποίηση, τους κατέστησε και πιο πολυδάπανους. Οι φανοί, οι παραδοσιακές εστίες, γύρω από τις οποίες μαζεύονται τούτες τις μέρες οι γείτονες, άρχισαν να ανακαλύπτουν και πάλι την παράδοση. Οι νοικοκυρές με τις πίτες, τους κεφτέδες και άλλα παραδοσιακά εδέσματα που φτιάχνουν στα σπίτια τους, τα φέρνουν στον οντά του φανού, για να τσικνίσουν, να χωρατέψουν και γιατί όχι να χορέψουν όλοι μαζί, απλά και χωρίς πολλά, πολλά έξοδα.
Οι μόνοι που φαίνεται δεν άλλαξαν τις αποκριάτικες συνήθειες τους, είναι τα πολιτικά «πρόσωπα». Περιχαρείς περιφέρονται από χορό εις χορό για να επιδείξουν και τις χορευτικές, πέρα και από τις πολιτικές, κωλοτούμπες τους. Ανερυθρίαστα πιάνουν τα χέρια των κοινωνικών τους θυμάτων, σφιχτά, για να επιδείξουν τους «σταθερούς δεσμούς» τους. Σαν από άλλο κόσμο, μοιράζουν δεξιά και αριστερά χαμόγελα και αστειάκια, εκβιάζοντας για ακόμη μια φορά ένα χαμόγελο, μια συγκατάβαση τους. Στα παγωμένα πρόσωπα των συμπολιτών τους, με βία σχηματίζονται κάποια αδιόρατα πικρά μειδιάματα.
Μοιάζουν σαν από ζόρι να κρατάνε την οργή τους, μέρες που είναι…
Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/news.php?extend.19388
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου