Ενώ ο κ. Βενιζέλος, έχει παραιτηθεί πλήρως από κάθε προσπάθεια να ανακτήσει πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο. Απέλπιδα προσπαθεί να περιορίσει, όσο το δυνατό περισσότερο, την φθίνουσα πορεία του κόμματος που με τόσο κομπασμό και φιλάρεσκα προεδρεύει.
Το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα αναζητά εναγωνίως λύσεις που να του διασφαλίζουν την παραμονή του στην εξουσία. Σύσσωμο, έχει επιστρατεύσει κάθε εφεδρεία, σ’ έναν υπέρ πάντων αγώνα. Από τα πολιτικά κόμματα που υπηρετούν τις μνημονιακές πολιτικές, τις τράπεζες που εκμεταλλεύονται τη κρίση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις εταιρείες δημοσκοπήσεων που αλληλοταΐζονται μέσα από ένα αέναο αλισβερίσι, μέχρι και κομματικά σχήματα που με το έναν ή τον άλλο τρόπο αναλαμβάνουν ρόλους δεκανικιών.
Η επικοινωνιακή τακτική τους, στοχεύει προς τρεις κύριες εναλλακτικές κατευθύνσεις:
Η πρώτη αποσκοπεί στη διασφάλιση πλειοψηφίας των «καθαρών» μνημονιακών δυνάμεων. Όχημα για αυτόν το στόχο αποτελεί η τακτική του εκφοβισμού που ταυτόχρονα και συνδυασμένα εκτοξεύεται από πολλές πλευρές, συνεπικουρούμενη και από τους εξωτερικούς υποστηρικτές τους. Τα εκφοβιστικά διλήμματα το ένα μετά το άλλο, αποβλέπουν να παραλύσουν τα αντανακλαστικά των ελλήνων ψηφοφόρων. Θέλουν να υποτάξουν τη λογική τους, κάτω από ένστικτα αυτοσυντήρησης. Παρ’ όλο που ο ελληνικός λαός εξεδήλωσε την πλήρη αποστροφή του προς τις μνημονιακές επιλογές, οι εκπρόσωποι τους εξακολουθούν να επιμένουν μετά μανίας στην «ορθότητα» των επιλογών τους. Πασχίζουν να ολοκληρώσουν με κάθε μέσο το συμβόλαιο που έχουν αναλάβει, φοβούμενοι προφανώς τις ρήτρες που έχει αυτό, στην περίπτωση που δεν εκπληρωθεί πλήρως.
Η δεύτερη επιλογή τους, κατατείνει να αποδομήσει το αντίπαλο στρατόπεδο από πολιτικούς συμμάχους ή πιθανούς κυβερνητικούς εταίρους. Επίμονα προβάλλονται και μεγεθύνονται οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δυνάμεων που παρουσιάζουν εναλλακτική διέξοδο στις μέχρι τώρα συστημικές επιλογές. Ωθούνται αυτές σε δημόσιες αντιπαραθέσεις και πολώσεις, ώστε να καταφανεί η αδυναμία συγκρότησης αποτελεσματικού εναλλακτικού σχηματισμού εξουσίας. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπου είτε λόγω απειρίας στελεχών, είτε γιατί είναι επιδίωξη κάποιων εξ αυτών, οι πολώσεις ή οι αντιπαραθέσεις να φτάνουν σε ακραίες μορφές. Και φυσικά όταν αυτό επιτυγχάνεται, τότε εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει το αδιόρατο χαμόγελο της «επιτυχίας» που ζωγραφίζεται στα χείλη των μνημονιακών εκπροσώπων.
Η Τρίτη επιλογή στοχεύει, στην ολομέτωπη και σκληρή επίθεση στις εναλλακτικές θέσεις που εκφράζονται από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις. Επιδίωξη τους να αναδείξουν από τη μια τις αντιφάσεις τους και από την άλλη τις συνέπειες που μπορεί να έχουν ενδεχομένως αυτές κατά την εφαρμογή τους. Παράλληλα επιδιώκεται μέσα από συνδυασμένες και σκληρές πιέσεις, να λειανθούν ή να μεταλλαχθούν οι θέσεις και οι επιλογές τους, ώστε αυτές να μη αποτελούν σημαντική απειλή για ουσιαστικές ανατροπές στις μέχρι τώρα «επιτεύξεις» τους.
Γεγονός είναι ότι η χώρα μας και ειδικότερα η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στο μεταίχμιο σημαντικών αλλαγών. Το παλιό επιμένει μανιασμένα να κρατήσει τα κεκτημένα του, γι αυτό και επιτίθεται τόσο λυσσαλέα στο καινούργιο. Από την άλλη το καινούργιο, όχι μόνο θα πρέπει να αντισταθεί αποτελεσματικά απέναντι σ’ αυτές τις επιθέσεις και να αντέξει στις πιέσεις που υποβάλλεται, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να επιδείξει ότι οι λύσεις που προτείνει είναι αποτελεσματικές και ταυτόχρονα ρεαλιστικές. Μόνο έτσι μπορεί και να θριαμβεύσει έναντι του παλιού. Μπορεί, καλώς ή κακώς, οι απαιτήσεις από το καινούργιο να είναι πολύ περισσότερες, αλλά ταυτόχρονα όμως η ανοχή του λαού και της κοινωνίας σε λάθη και παραπατήματα είναι εξ ίσου σημαντική.

Αναρτήθηκε: http://www.kozan.gr/?p=9237#more-9237
http://kozanimedia.gr/?p=80925#more-80925
Δημοσιεύτηκε: "Πρωινός Λόγος" 31.5.2011