Η υπόθεση ξεκινά από παλιά. Από τότε που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έμπασε άρον, άρον όσους περισσότερους μπορούσε στη ΔΕΗ. Έκτοτε το προσωπικό της άρχισε να μειώνεται σταδιακά και με συστηματικό τρόπο. Πρώτα έγινε εκχώρηση σημαντικών δραστηριοτήτων της σε ιδιώτες εργολάβους, με το αιτιολογικό ότι οι εργαζόμενοι είναι αντιπαραγωγικοί. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν οι πολιτικοί προϊστάμενοι των διοικήσεων της επιχείρησης (αυτοί δηλαδή που τις διόριζαν). Παρ’ όλα αυτά όμως συνέχιζαν να τοποθετούν στις διοικήσεις ανθρώπους, που μονίμως αποτύγχαναν να κάνουν το προσωπικό της επιχείρησης «παραγωγικότερο». Με το πέρασμα των χρόνων και με τις πολιτικές που εφαρμόζονταν το προσωπικό της επιχείρησης μειώθηκε δραστικά. Από 35.581 εργαζόμενοι που ήταν στο 1994 (πατήστε εδώ http://www.dei.com.gr/ECPage.aspx?id=2610&nt=101〈=1) έφτασε στις 30/9/2010 να εργάζονται σ’ αυτήν 21.927 (πατήστε εδώ http://www.dei.com.gr/Documents/RESULTS%209M%202010%20GR.pdf σελ. 2). Μειώθηκε δηλαδή το προσωπικό της κατά 13.654 άτομα ή σε ποσοστό 38,37%. Η ΔΕΗ παρ’ όλα αυτά όμως, παρήγαγε ενέργεια πού κάλυπταν τις ολοένα και περισσότερο αυξανόμενες ανάγκες της χώρας. Όσοι λοιπόν σήμερα μιλούν περί παραγωγικότητας της επιχείρησης, τι έχουν να πουν με βάση αυτά τα στοιχεία; Παρ’ όλα αυτά όμως, αυτοί συνέχισαν απτόητοι να προωθούν τις επιλογές τους, δηλαδή να ξεπουλήσουν την πλέον παραγωγική επιχείρηση της χώρας. Ανακάλυψαν πως η ΔΕΗ είναι όμηρος κάποιων κακών συνδικαλιστών της, που όποτε θέλουν κατεβάζουν τους διακόπτες και ρίχνουν στο σκοτάδι τη χώρα. Άρχισε κατ’ αυτόν το τρόπο μια συστηματική διαστρέβλωση των διεκδικήσεων των εργαζομένων. Τα επιχειρήματα που προβάλλονταν είχαν αληθοφάνεια γιατί ενισχυόταν από συμπεριφορές και στάσεις κάποιων επίορκων (ως προς την συνδικαλιστική δεοντολογία) συνδικαλιστών. Έριξαν το ανάθεμα τους σ’ αυτούς, συγκαλύπτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την πλήρη ανικανότητα(;) τους. Λοιδόρησαν την συνδικαλιστική συνοχή και αποτελεσματικότητα των εργαζομένων, αποκαλώντας τους ρετιρέ κ.α.. Αφού αυτό δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τότε εφάρμοσαν την «συνδιοίκηση» της επιχείρησης με αντάλλαγμα την άμεση εμπλοκή στα συνδικαλιστικά δρώμενα (συνδικαλιστικές άδειες, παροχές κλπ). Έτσι είδαμε αδαείς χειριστές και εργάτες να γίνονται ξαφνικά «γκουρού» των ενεργειακών θεμάτων της χώρας. Να «ανταγωνίζονται» τις διοικήσεις της επιχείρησης σε «γνώσεις» και να συνδιαλέγονται στα «ίσα» μαζί της. Αυτή η κατάσταση σύντομα γενικεύτηκε και έγινε κανόνας. Οι λίγες εξαιρέσεις γρήγορα τέθηκαν σε εφεδρεία ή απομακρύνθηκαν με μηχανιστικούς τρόπους, που σε καμιά περίπτωση δεν τιμούν τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Οι αυτάρεσκες συνδικαλιστικές «ηγεσίες» – απολαμβάνοντας τη μέθη που τους πρόσφερε η τάχα «συνδιοίκηση» τους – αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις. Δεν έβλεπαν πόσο καλά τους είχαν στήσει το δόκανο. Περιορίστηκαν να καταβροχθίζουν τα ψίχουλα της μεγάλης πίτας, που στρώθηκε στα μεγάλα σαλόνια και που ξαφνικά νόμισαν ότι έγιναν θαμώνες τους. Η «ανάγκη» τους, για εις αεί διαιώνιση τους στο «προνομιακό» αυτό ρόλο που τους πρόσφερε το πολιτικό-οικονομικό σύστημα εξουσίας, τους οδήγησε να μεταλλάξουν τα συνδικάτα – από μετερίζια διεκδίκησης συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων – σε καθεστωτικούς μηχανιστικούς οργανισμούς επανεκλογής τους. Από ένα σημείο και έπειτα το πολιτικό-συνδικαλιστικό αυτό μόρφωμα, χρησιμοποιώντας ως μοχλό την διαπραγματευτική ισχύ που αναδύει η μαζικότητα του σ.κ., κατόρθωνε να διευρύνει ολοένα και περισσότερο τα προνόμια και τις «διευκολύνσεις» του, που σε κάποιες των περιπτώσεων ήταν εξόφθαλμα σκανδαλώδη… Τέτοιες παρακολουθούμε έκπληκτοι να εμφανίζονται τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότερο εντεινόμενα, από τα κεντρικά Μ.Μ.Ε. Άραγε είναι τυχαίο αυτό (;)
Οι αυτοχειριασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αδυνατούν πλέον, να είναι συνεπείς προς τα καθήκοντα τους. Στέκουν αμήχανες μπροστά στο τσουνάμι που προκάλεσε η παγκόσμια κρίση, και που στο πέρασμα του εξαφανίζει επιλεκτικά μόνο ότι μέχρι τώρα δομήθηκε υπέρ των εργαζομένων. Οι λεονταρισμοί, που κατά καιρούς εμφανίζονται, δεν πείθουν κανέναν. Στερημένες από ιδέες και έμπνευση προβαίνουν κατά καιρούς σε προκηρύξεις απεργιών, που μοιάζουν περισσότερο ως άλλοθι στην εμφανή κατά τα άλλα αναποτελεσματικότητα τους. Οδηγούν τους εργαζόμενους από ήττα, σε ήττα και από απογοήτευση, σε απογοήτευση. Αποδέχονται ως νομοτελειακό ότι εκπορεύεται και απαιτείται από τη τρόικα. Ένοχα σιωπούν και σκύβουν το κεφάλι μπροστά σε κάθε νέα επίθεση, που γίνεται σε βάρος των εργαζομένων.
Μέσα ένα τέτοιο περιβάλλον και με αποδυναμωμένο το συνδικαλιστικό κίνημα, δρομολογούνται οι μεγαλύτερες αλλαγές στον ενεργειακό τοπίο της χώρας. Αυτοί που επιδιώκουν την καταβρόχθιση των φιλέτων στον τομέα της ενέργειας, φρόντισαν εγκαίρως να θέσουν εκτός παιχνιδιού τους εκπροσώπους των εργαζομένων, για να επιδοθούν χωρίς κανένα εμπόδιο στο πλιάτσικο τους.
(συνεχίζεται)
Χρήστος Παπαδόπουλος
Οι αυτάρεσκες συνδικαλιστικές «ηγεσίες» – απολαμβάνοντας τη μέθη που τους πρόσφερε η τάχα «συνδιοίκηση» τους – αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις. Δεν έβλεπαν πόσο καλά τους είχαν στήσει το δόκανο. Περιορίστηκαν να καταβροχθίζουν τα ψίχουλα της μεγάλης πίτας, που στρώθηκε στα μεγάλα σαλόνια και που ξαφνικά νόμισαν ότι έγιναν θαμώνες τους. Η «ανάγκη» τους, για εις αεί διαιώνιση τους στο «προνομιακό» αυτό ρόλο που τους πρόσφερε το πολιτικό-οικονομικό σύστημα εξουσίας, τους οδήγησε να μεταλλάξουν τα συνδικάτα – από μετερίζια διεκδίκησης συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων – σε καθεστωτικούς μηχανιστικούς οργανισμούς επανεκλογής τους. Από ένα σημείο και έπειτα το πολιτικό-συνδικαλιστικό αυτό μόρφωμα, χρησιμοποιώντας ως μοχλό την διαπραγματευτική ισχύ που αναδύει η μαζικότητα του σ.κ., κατόρθωνε να διευρύνει ολοένα και περισσότερο τα προνόμια και τις «διευκολύνσεις» του, που σε κάποιες των περιπτώσεων ήταν εξόφθαλμα σκανδαλώδη… Τέτοιες παρακολουθούμε έκπληκτοι να εμφανίζονται τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότερο εντεινόμενα, από τα κεντρικά Μ.Μ.Ε. Άραγε είναι τυχαίο αυτό (;)
Οι αυτοχειριασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αδυνατούν πλέον, να είναι συνεπείς προς τα καθήκοντα τους. Στέκουν αμήχανες μπροστά στο τσουνάμι που προκάλεσε η παγκόσμια κρίση, και που στο πέρασμα του εξαφανίζει επιλεκτικά μόνο ότι μέχρι τώρα δομήθηκε υπέρ των εργαζομένων. Οι λεονταρισμοί, που κατά καιρούς εμφανίζονται, δεν πείθουν κανέναν. Στερημένες από ιδέες και έμπνευση προβαίνουν κατά καιρούς σε προκηρύξεις απεργιών, που μοιάζουν περισσότερο ως άλλοθι στην εμφανή κατά τα άλλα αναποτελεσματικότητα τους. Οδηγούν τους εργαζόμενους από ήττα, σε ήττα και από απογοήτευση, σε απογοήτευση. Αποδέχονται ως νομοτελειακό ότι εκπορεύεται και απαιτείται από τη τρόικα. Ένοχα σιωπούν και σκύβουν το κεφάλι μπροστά σε κάθε νέα επίθεση, που γίνεται σε βάρος των εργαζομένων.
Μέσα ένα τέτοιο περιβάλλον και με αποδυναμωμένο το συνδικαλιστικό κίνημα, δρομολογούνται οι μεγαλύτερες αλλαγές στον ενεργειακό τοπίο της χώρας. Αυτοί που επιδιώκουν την καταβρόχθιση των φιλέτων στον τομέα της ενέργειας, φρόντισαν εγκαίρως να θέσουν εκτός παιχνιδιού τους εκπροσώπους των εργαζομένων, για να επιδοθούν χωρίς κανένα εμπόδιο στο πλιάτσικο τους.
(συνεχίζεται)
Χρήστος Παπαδόπουλος
Αναρτήθηκε: 1) http://www.kozan.gr/news.php?extend.10596/
Δημοσιεύτηκε: Πρωινός Λόγος 15/2/2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου