(* Του Χρήστου Παπαδόπουλου)
Ποιος θα το πίστευε;Σ’ ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει, οι σύνδεσμοι του χθες με το σήμερα – ο ένας μετά τον άλλο – απειλούνται με εκτόπιση. Ζητούμενο της «νέας τάξης» η απώλεια της μνήμης (ατομικής και συλλογικής) και ο μηδενισμός της ζωής, μέσα από ένα συστηματικό επικοινωνιακό βομβαρδισμό και την εμφάνιση διαδοχικών κοινωνικών κρίσεων.
Η συνέχεια εκβιάζεται να μην έχει σχέση με το χθες και το ιστορικό της παρελθόν. Να είναι αδύνατη η σύγκριση και η μέτρηση της. Νέοι δεσμοί, εύπλαστοι και ευμετάβλητοι παίρνουν την θέση των παλιών. Οι αξίες αντικαθίστανται με την σκοπιμότητα και το ατομικό όφελος. Όποιος ψάχνει νέους οδηγούς της ζωής μέσα από τη γνώση του παρελθόντος, αναζητά τις ρίζες, προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος μπροστά σε μια καθολικά επιβαλλόμενη κοινωνική άνοια, απορρίπτεται ως ρετρό, παλιομοδίτικο, βαθύ...
Ποιος θα το πίστευε, πριν από είκοσι-τριάντα χρόνια, ότι θα ερχόταν μέρες αριστεροί σοσιαλιστές με ζιβάγκο να μεταλλάσσονταν σε "Chicago Boys", για να παρουσιάζουν και να υποστηρίζουν ως «σωτήριες» τις επεμβάσεις ΔΝΤ και την καπιταλιστική ολοκλήρωση του ελληνικού κράτους; Ότι θα συναντιόντουσαν και θα συντασσόντουσαν από κοινού, παλιοί αριστεροί (διαφορετικών αποχρώσεων) και «νεοφιλελεύθεροι» δεξιοί, να γλείφουν από κοινού στα ξινισμένα αποφάγια μιας παραπαίουσας εξουσίας; Κοινή αναφορά όλων αυτών, οι άνθρωποι που βρίσκονται στον πυρήνα της εκάστοτε συστημικής εξουσίας. Γι’ αυτούς αναλλοίωτες αξίες δεν υπάρχουν. Διαχρονικά σταθερή και αμετάβλητη είναι μόνο η ανάγκη τους να βρίσκονται κοντά στους ανθρώπους της εξουσίας. Να αλληλοτροφοδοτούν από κοινού την καθεστωτική διαιώνιση του διαβρωμένου πολιτικού συστήματος. Γιατί μόνο από εκεί μπορούν να αντλούν δυνάμεις και χάρη αυτού να διαιωνίζουν τη «διάκριση» τους. Όλα τα άλλα είναι διαπραγματεύσιμα…
Νεολογισμοί περί «φιλελεύθερης» αριστεράς, κάνουν την εμφάνιση τους, για να αιτιολογήσουν την συνεχή διολίσθηση και την οριστική και απροκάλυπτη προσχώρηση τους στη συνέχεια, στην αντίπερα πλευρά. Αληθινό και συνάμα αναγκαίο γι’ αυτούς είναι ότι σερβίρεται από την παγκοσμιοποιημένη εξουσία, που υπηρετεί την παγκοσμιοποιημένη πια οικονομία. Ως μοναδικός αληθινός θεός που κυβερνά το σύγχρονο υλικό τους κόσμο, παρουσιάζεται να είναι η ΑΓΟΡΑ. Πανταχού παρούσα και με άυλη υπόσταση για να είναι ακατάληπτη, ανερμήνευτη και ακατανόητη. Όπως πρέπει δηλαδή να είναι ένας πραγματικά αθάνατος θεός…
Ποιος θα το πίστευε, πριν από είκοσι-τριάντα χρόνια, ότι θα ερχόταν μέρες αριστεροί σοσιαλιστές με ζιβάγκο να μεταλλάσσονταν σε "Chicago Boys", για να παρουσιάζουν και να υποστηρίζουν ως «σωτήριες» τις επεμβάσεις ΔΝΤ και την καπιταλιστική ολοκλήρωση του ελληνικού κράτους; Ότι θα συναντιόντουσαν και θα συντασσόντουσαν από κοινού, παλιοί αριστεροί (διαφορετικών αποχρώσεων) και «νεοφιλελεύθεροι» δεξιοί, να γλείφουν από κοινού στα ξινισμένα αποφάγια μιας παραπαίουσας εξουσίας; Κοινή αναφορά όλων αυτών, οι άνθρωποι που βρίσκονται στον πυρήνα της εκάστοτε συστημικής εξουσίας. Γι’ αυτούς αναλλοίωτες αξίες δεν υπάρχουν. Διαχρονικά σταθερή και αμετάβλητη είναι μόνο η ανάγκη τους να βρίσκονται κοντά στους ανθρώπους της εξουσίας. Να αλληλοτροφοδοτούν από κοινού την καθεστωτική διαιώνιση του διαβρωμένου πολιτικού συστήματος. Γιατί μόνο από εκεί μπορούν να αντλούν δυνάμεις και χάρη αυτού να διαιωνίζουν τη «διάκριση» τους. Όλα τα άλλα είναι διαπραγματεύσιμα…
Νεολογισμοί περί «φιλελεύθερης» αριστεράς, κάνουν την εμφάνιση τους, για να αιτιολογήσουν την συνεχή διολίσθηση και την οριστική και απροκάλυπτη προσχώρηση τους στη συνέχεια, στην αντίπερα πλευρά. Αληθινό και συνάμα αναγκαίο γι’ αυτούς είναι ότι σερβίρεται από την παγκοσμιοποιημένη εξουσία, που υπηρετεί την παγκοσμιοποιημένη πια οικονομία. Ως μοναδικός αληθινός θεός που κυβερνά το σύγχρονο υλικό τους κόσμο, παρουσιάζεται να είναι η ΑΓΟΡΑ. Πανταχού παρούσα και με άυλη υπόσταση για να είναι ακατάληπτη, ανερμήνευτη και ακατανόητη. Όπως πρέπει δηλαδή να είναι ένας πραγματικά αθάνατος θεός…
21/03/2011 08:54|www.kozan.gr
http://www.kozan.gr/news.php?extend.11250
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου